मनाप्रमाणे जगावयाचे किती किती छान बेत होते !
कुठेतरी मी उभाच होतो... कुठेतरी दैव नेत होते !
तरही गझल
"आयुष्य तेच आहे
अन हाच पेच आहे"
(या मूळ मक्त्यावर आधारित)
का शोधिसी पुन्हा तू
जे आपुलेच आहे
समजावतो मनाला
अजुनी खुळेच आहे
बिनधास्त आग लावा!
जगणे मढेच आहे...
का मागचा रडे हा?
च च्स्द्च्स
(भुषण कटककर यांनी दिलेल्या मिसर्यावर केलेली ही गझल.
(कौतुक शिरोडकरांच्या 'रोजचेच..' या गझलेवरून सुचलेले हे काही शेर.
चादर नाही, छप्पर डोक्यावर नाही
या रस्त्यांवर स्वप्नांचा वावर नाही
ॠतू वाहणारे किती मी सहावे
तुझे चंद्र आता कसे सावरावे ।[ही ़ किरण येले यां